အျဖဴေရာင္ေဖ်ာ႔ေဖ်ာ႕ႏွလုံးသား
အခ်စ္တကၠသိုလ္ မွ ကူးယူသည္.......
"သာဓု..သာဓု..သာဓု.. သားနဲ႔သမီး.. အုိေအာင္ မင္းေအာင္ ေသတပန္ သက္တဆုံး ေပါင္းဖက္ျပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရြင္ ေနထိုင္သြားၾကပါကြယ္.. သား.. ေမာင္ေမာင္နဲ႔ ဆုိေတာ့ သမီးအတြက္ ေဖေဖစိတ္ခ်သြားပါျပီကြယ္..''
ဦးထြန္းျမင့္ကား ကန္ေတာ့ေနေသာ ေမာင္ေမာင္နဲ႔ သမီးျဖစ္သူ သင္ဇာခ်ဳိကုိၾကည့္ျပီး ၀မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ေနသည္။
ေမာင္ေမာင္ႏွင့္သင္ဇာခ်ဳိကား လြန္ခဲ့ေသာ (၂)ရက္ခန္႔က လက္ထပ္ခဲ့ျပီးျဖစ္သည္။ သင္ဇာခ်ဳိကေတာ့ မ်က္ရည္ေလးေတြ ၀ဲေနသည္။ ဦးထြန္းျမင့္ကား သာသနာ့ေဘာင္သုိ႔ အျပီးတုိင္ ၀င္ေရာက္ေတာ့မည္ျဖစ္သည္။
"ေဖေဖဆုံးျဖတ္ခ်က္ကုိ မျပင္ေတာ့ဘူးလား ေဖေဖ...''
"ေဖေဖ...ဆုံးျဖတ္ျပီးပါျပီ သမီး.. ေဖေဖ့အရြယ္က တရားဘာ၀နာပြားရမဲ့အရြယ္ေရာက္ေနပါျပီ... သားနဲ သမီးကုိ ေဖေဖတခါတည္း ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္ကြယ္.. ဒီေန႔ဘဲ စစ္ကုိင္းကုိ သြားျပီး အဲ့မွာဘဲ ေသသည္အထိ တရားအားထုတ္ေတာ့မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ထားတယ္.. သားနဲ႔ သမီးေပ်ာ္ရြင္စြာ ေနခဲ့ၾကေပေတာ့.. ကားလာျပီထင္တယ္ ....ေဖေဖသြားေတာ့မယ္ေနာ္''
အိမ္ေရွ႕သုိ႕ၾကိဳလာေသာ ကားေရာက္ေနေခ်ျပီ။ စစ္ကုိင္းသြားမည့္ကား။ ဦးထြန္းျမင့္ကား ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ျပတ္သားသူပင္။ ပုိက္ဆံအနည္းငယ္ႏွင့္ အ၀တ္အစား(၂)စုံသာ ယူသြားသည္။ တျဖည္းျဖည္းေ၀းကြာသြားေသာ ကားေလးကုိ သင္ဇာခ်ဳိၾကည့္ရင့္ မ်က္ရည္ေတြ က်ဆင္းလာသည္။ သင္ဇာခ်ဳိ ငုိေခ်ျပီတည္း။
ေမာင္ေမာင္ကား မမသင္ဇာခ်ဳိရဲ႕ ကုိယ္လုံးေလးကုိ ေပြ႕ဖက္ျပီး ႏွစ္သိမ့္လုိက္သည္။
မမကားသူ႕ရင္ခြင္ထဲ မ်က္ႏွာအပ္ျပီး တသိမ့္သိမ့္ရႈိက္ငိုေခ်ျပီ။ မမကုိ ႏွစ္သိမ့္ရင္း ေမာင္ေမာင္တစ္ေယာက္ တေရြ႕ေရြ႕ မမအိမ္ထဲသုိ႔ ေခ်ာ့ေခၚလာခဲ့သည္။
"စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ႔... မမရယ္.. တိတ္ေတာ့ေနာ္ ... မမေဖေဖက ေကာင္းတဲ့လမ္းကုိ ေရြးသြားတာဘဲကုိ.. မမနားလုိက္ေတာ့ေနာ္ ....''
မမရဲ႕ ကုိယ္ေလးကုိ ေပြ႕ဖက္ႏွစ္သိမ့္ျပီး
အိမ္ခန္းထဲသုိ့ ေခၚကာ ကုတင္ေပၚမွာ လွဲေစလုိက္သည္။ ငုိေနေသာ မမကုိၾကည့္ျပီး သူစိတ္မေကာင္းသျဖင့္ အခန္းျပင္သုိ႔ ခဏထြက္လာကာ ဧည့္ခန္းမွာ ထုိင္ကာ စီးကရက္တစ္လိပ္ကုိ မီးညွိျပီးဖြာကာ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ေနမိသည္။
======================
"မမရယ္... မမကုိ ေမာင္တစ္သက္လုံး သစၥာရွိရွိ ေပါင္းဖက္သြားမွာပါကြယ္.. ဘယ္လုိျဖစ္ရတာလဲ အမရယ္...''
အခ်ဳပ္ထဲေရာက္ေနေသာ ေဒၚျမျမကုိ ၾကည့္ျပီး ေမာင္ေမာင္ႏွင့္ သင္ဇာခ်ဳိထံမွ ျပဳိင္တူ ထြက္လာေသာအသံ။ အမႈကလည္း ၾကီးေလးသည္ ဦးႏုိင္ထြန္းေက်ာ္ႏွင့္ မီမီေအာင္ကုိ မေသမခ်င္း ဒါးႏွင့္ ခုတ္သတ္မွႈ။
ေဒၚျမျမကား အခ်စ္ၾကီးလုိ႕ အမ်က္ၾကီးသြားခ်င္း ျဖစ္သည္။ ဦးႏုိင္ထြန္းေက်ာ္ႏွင့္ မီမီေအာင္ ခ်ိန္းေတြ႔ေနတာကုိ စုံစမ္းျပီးလုိက္အသြားမွာ ကာမေဇာ ကပ္ေနေသာ သူမေယာက်ၤား ႏုိင္ထြန္းေက်ာ္နဲ႔ မီမီေအာင္ကုိ ခြင့္မလြတ္ႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္သြားသည္။ သူမ၀င္လာတာကုိပင္ မသိရေလာက္ေအာင္ ကာမေသြးေတြ ဆူေနၾကသည္။ ကာမပန္းတုိင္ကုိ သူႏုိင္ကုိယ္ႏုိင္ အျပဳိင္ၾကဲေနၾကခ်ိန္ကုိး။ သူမေသြးေတြ ဆူပြတ္ေနခ်ိန္ ႏွင့္ နံရံမွာ အလွခ်ိတ္ထားေသာ ကင္ဒုိဒါးက လူသတ္လက္နက္ျဖစ္သြားသည္။
ဘယ္ႏွစ္ခ်က္ခုတ္လုိ႔ ခုတ္မိမွန္းမသိ။ သတိ၀င္လာေတာ့ ႏွစ္ေယာက္လုံးေသေနျပီ။
"ဟင့္ဟသင့္...''
အန္တီျမျမငုိေနတာ ျမင္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္လုံး စိတ္မေကာင္းမိ။
"ကၽြန္ေတာ္...ဘာကူညီရမလဲ အန္တီျမ...''
"အန္တီေလ...အန္တီ့သမီးေလး ေမသဲအိကုိ စိတ္မခ်ဘူး... အန္တီ့မုိက္ျပစ္နဲ႔ ခံရမွာ ၀မ္းမနည္းမိေပမဲ့ သမီးေလးက ငယ္ေသးမယ္.. အဲ့ဒါ..ေမာင္ေမာင္တုိ႔ လင္မယားကဘဲ.. အန္တီ..အန္တီသမီးေလးကုိ ေစာင့္ေရွာက္ေပးၾကပါ..''
ဟုတ္ကဲ့ပါ...အမ..အမသမီးကုိ ကၽြန္မညီမေလး အရင္းေလးလုိ တစ္သက္လုံးေစာင့္ေရွာက္ပါ့မယ္..''
ေမသဲအိကား တသိမ့္သိမ့္ရႈိက္ငုိေနသည္။ သင္ဇာခ်ဳိကား ေမသဲအိကုိ ေခ်ာ့ေမာ့ ႏွစ္သိမ့္ေနသည္။ ခင္မင္ရင္းႏွီးေသာ မိတ္ေဆြမ်ားျဖစ္ေနျပီ ျဖစ္သျဖင့္ရင္ထဲမွာကုိ မေကာင္းပါ။ ဘာတတ္ႏုိင္မွာလဲေလ.. အမႈကလည္း ထင္ရွားေနသည္။ တစ္သက္တစ္ကၽြန္းက်ဖုိ႔က ေသခ်ာေနျပီ... မိဘေတြရဲ႕ၾကားမွ ေျမစာပင္ ျဖစ္ရရွာေသာ ေမသဲအိေလးကုိ သူမ ကုိယ္ခ်င္းစာနာမိသည္။
ေမသဲအိကား သင္ဇာခ်ဳိရင္ခြင္ထဲမွာ ၾကဴၾကဴပါေအာင္ ငုိယုိေနျပီး သူမမ်က္ရည္မ်ားက သင္ဇာခ်ဳိရဲ႕ အက်ီမွာပင္ စုိရြဲသြားေတာ့သည္။ ေၾသာ္.. သနားစရာေကာင္းလုိက္တဲ့.. ကေလးမရယ္။ ေမာင္ေမာင္ကား ထုိျမင္ကြင္းကုိ ၾကည့္ရင္း ရင္ထဲမွာပင္ ဆုိ႔နစ္လာမိသည္။ မိတ္ေဆြေကာင္းပီသစြာ ထုိကေလးမကုိ ေစာင့္ေရွာက္ရမည့္တာ၀န္က သူႏွင့္ မမသင္ဇာခ်ဳိတုိ႔ရဲ႕ တာ၀န္ျဖစ္သြားျပီေလ။
.............................................................
"ကဲ ညီမေလးအိပ္ေတာ့ေလ ညဥ္႔နက္ျပီ''
"ဟုတ္ကဲ႔ မမ''
ေမသဲအိဖတ္လက္စစာအုပ္ကုိခ်ျပီး အခန္းထဲသုိ့ ဝင္သြားေလသည္။ အိပ္ယာေပၚမွာ လဲေလ်ာင္းေနေသာ္လည္း သူမမ်က္လုံးမ်ားကုိ ပိတ္မရေသးပါ။ သူမဘဝအေျကာင္းကုိ စဥ္းစားေနျခင္းျဖစ္သည္။
သူမဘဝကား အေျပာင္းအလဲ ျမန္ဆန္ခဲ႔ရသည္။ ကုိျကီးေမာင္ေမာင္ႏွင့္ မမသင္ဇာခ်ဳိတုိ့က သူမအေပၚမွာ ညီမေလး တစေယာက္လုိပင္။ သားသမီးမရေသးေသာ ကုိျကီးေမာင္ေမာင္ႏွင့္ မမသင္ဇာခ်ဳိတုိ့ဇနီးေမာင္ႏွံအဖုိ့ သူမကုိိ ညီမေလးလုိတစ္မ်ဳိး သမီးတစ္ေယာက္လုိတစ္မ်ဳိး ခ်စ္ခဲ႔ၾကတာ ယခုဆုိလ်င္တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ကာလသုိ့ပင္ ေရာက္ရွိခဲ႔ၿပီ။ သူမအသက္ ၁၉ႏွစ္ ျပည့္ခဲ႔ျပီေလ။ သူမမိဘမ်ား၏ အေမြမ်ားကုိ ကုိႀကီးေမာင္ေမာင္က ထိန္းသိမ္းေပးထားသည္။ သူမအသက္ ၂၀ျပည့္လ်င္လြဲေပးမယ္တဲ႔။ ဘာေျကာင့္မွန္းမသိ သူမဒီအိမ္မွာဘဲ တစ္သက္လုံးေနခ်င္မိသည္။ မျဖစ္သင့္မွန္း သိေပမဲ႔ သူမစိတ္ကုိ သူမသိသည္။ ေမသဲအိ ကုိျကီးကုိ ခ်စ္မိေနတာပါ။ ဒီဘဝမွာေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ ကုိျကီးက မမရွိေနျပီေလ။
ကုိျကီးကုိ သူမ ေဖေဖေမေမတုိ့ အိမ္မွာကတည္းက လာတုိင္း အခန္းထဲကေန ခုိးျကည့္ရတာ အေမာပါဘဲ။ ကုိႀကီးကေတာ့ ဒါေတြကုိသိမွာ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ ကုိႀကီးအိမ္ေထာင္က်သြားေတာ့ သူမက်ိတ္ငုိခဲ႔ရေသးတယ္။ ကုိၾကီးကုိ ပုိင္ဆုိင္ခြင္႔ရခဲ႔တဲ႔ မမသင္ဇာခ်ဳိကုိ အားက်မိတယ္။ ဒါေပမဲ႔ မနာလုိေတာ့ မျဖစ္မိပါ။ ဒီအိမ္မွာ သူမကုိ ေခၚထားေတာ့ မမသင္ဇာခ်ဳိရဲ႕ သူမအေပၚ ၫီမေလးလုိ ဂရုစုိက္မႈေတြေၾကာင့္ မမသင္ဇာခ်ဳိကုိ သူမ အမရင္းလုိ ခ်စ္ခင္ေနမိသည္။
"ေၾသာ္ မမရယ္ မမကုိ ညီမေလး သိပ္အားက်တာဘဲကြယ္''
ေမသဲအိ တီးတုိးေရရြက္လုိက္ပါတယ။ မ်က္လုံးကုိ စုံမွိတ္ျပီး အိပ္ဖုိ့ႀကိဳးစားေပမဲ႔ သူမအဖုိ့ေတာ္ေတာ္နဲ႔
အိပ္မေပ်ာ္ႏုိင္ေတာ့ပါ။ မ်က္လုံးထဲမွာ ကုိႀကီးေမာင္ေမာင္ကုိဘဲ ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္။
"ညီမေလး မမရဲ႕ ကုိႀကီးကုိ အခုလုိစိတ္ထဲက ခ်စ္မိေနတာ ခြင့္လြတ္ေပးပါမမရယ္''
-------------------------------------------------
ေနာက္တစ္ႏွစ္ခန္အၾကာ႕႕႕႕႕႕႕႕
ေဆးရုံကုတင္ေပၚတြင္ ပတ္တီးအေဖြးသားျဖင့္
လဲေလ်ာင္းေနေသာ မမသင္ဇာခ်ဳိရဲ႕ လက္ကေလးကုိ ေမသဲအိႏွင့္ ေမာင္ေမာင္က ယုယစြာ ဆုပ္ကုိင္လုိက္သည္။
"ေမာင္ ခဏထြက္ေပးပါလားကြယ္႕႕႕႕႕''
ေမာင္ေမာင္ကား က်ဆင္းလာေသာ မ်က္ရည္မ်ားကုိ မမမျမင္ေအာင္
ေက်ာေပးသုတ္လုိက္ျပီး အခန္းျပင္ဘက္သုိ့ ထြက္သြားသည္။ မမလြန္ခဲ႔ေသာ ၃ ရက္က ကားတုိက္မႈျဖစ္ခဲ႔သည္။ ယခုမမအသက္ကား ေဆးသက္သာ ရွိေတာ့သည္ ။ သူမမႏွင့္ ခြဲရေတာ့မွာပါလား ဆုိသည့္အသိက သူ့ကုိ ဆုိ့နစ္နာက်င္ေစသည္။ အခန္းျပင္မွာ တပည့္ျဖစ္သူ မင္းေမာင္တုိ့ဇနီးေမာင္ႏွံက သူ့ဆရာထြက္လာတာ ျမင္ေတာ့ အေျပးအလြားပင္။
"ဆရာ မမအေျခအေန''
ေမာင္ေမာင္အေျဖမေပးႏုိင္ေတာ့ပါ။ ပါးျပင္ေပၚသုိ့ မ်က္ရည္မ်ားသာ က်လာသည္။
ထုိအခ်ိန္အခန္းထဲမွာလည္း ေမသဲအိက မမကုိၾကည့္ျပီး ငုိေနေတာ့သည္။ သင္ဇာခ်ဳိက ေမသဲအိရဲ႕ ပါးျပင္မွ မ်က္ရည္မ်ားကုိ သူမလႈပ္ရွားလုိ့ ရေနေသာ ညာလက္ျဖင့္ သုတ္ေပးလုိက္သည္။
"မငုိပါနဲ႔ ညီမေလးရယ္ မမအေျခအေနကုိ မမသိပါတယ္.. မမညီမေလးကုိ ကတိတစ္ခုေတာင္းခ်င္တယ္.. မမေလ နင့္ကုိႀကီးကုိ တစ္ေယာက္ထဲထားခဲ႔ရမွာ သိေနပါတယ္..''
"မမေမာေနပါ့မယ္႕႕႕႕နားလုိက္ဦးေနာ္႕႕႕႕႕႕''
သင္ဇာခ်ဳိက အားယူျပီးဆက္ေျပာပါတယ္။
"ဒီအခ်ိန္မွာ မမ မေျပာရင္ မမေျပာခ်င္တာေတြ မေျပာရဘဲ ၿဖစ္သြားလိမ့္မယ္ ညီမေလး.. မမေလ ေမာင့္ကုိ မမကုိ လြမ္းမေနေစခ်င္ဘူး.. သူ မခံစားရေစခ်င္ဘူး.. ညီမေလး ကုိႀကီးကုိ ခ်စ္ေနတယ္ မဟုတ္လား..''
"ရွင္႕႕႕႕႕႕''
ေမသဲအိႏႈတ္ဖ်ားမွ အသံေလး ထြက္က်လာပါေတာ့တယ္။
==============================
"ရတယ္..မင္းေမာင္...မတြဲနဲ႕ ငါ့ကုိင္ထိန္းႏုိင္တယ္ ငါရတယ္....''
အိမ္ေရွ႕မွာ ကားရပ္သံနဲ႔အတူ မူးယစ္ရီေ၀ေနေသာ ကုိၾကီးရဲ႕ဗလုံးဗေထြးအသံေတြ ထြက္ေပၚလာသည္။ ယုိင္တုိင္တုိင္ မမွန္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ အိမ္ထဲသုိ႔ ၀င္လာေသာ ကုိၾကီးေျခသံမ်ား။ ေမသဲအိကုိ အိမ္ေဖာ္္မေလး ျမႏွင္းက လွမ္းၾကည့္လုိက္သည္။ အခုမွ(၁၆)ႏွစ္ခန့္ရွိေသာ ကေလးမေလးျဖစ္သျဖင့္ ကုိၾကီးကုိ ထိတ္လန့္ေနမွာေပါ့။ မမဆုံးပါးသြားကတည္းက ကုိၾကီးသည္ အလုပ္ကုိ စိတ္မ၀င္စားေတာ့။ အစာလည္း ပုံမွန္မစား။ မမဆုံးသြားတာ တစ္ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မည္။ ေမသဲအိ ကုိၾကီးကုိၾကည့္ျပီး သနားလည္း သနားမိသည္။ မမကုိလည္း သတိရသည္။ သူမအေနျဖင့္ ကုိၾကီးကုိ အရင္လုိ ေနထုိင္ေစခ်င္သည္။ အလုပ္ေတြက ကုိၾကီးတပည့္ မင္းေမာင္ရွိလုိ႔သာ ေတာ္ေတာ့သည္။
မင္းေမာင္ကား ဆရာ့ကုိ အိမ္ထဲအထိ စိတ္မခ်ႏုိင္စြာျဖင့္ တြဲပုိ႔သည္။ အိပ္ယာေပၚေရာက္ေအာင္ လုိက္ပုိ႔သည္။
"ညီမေလး ေမသဲ အကုိျပန္ေတာ့မယ္.. ဆရာ့ကုိ ဂရုစုိက္လုိက္ပါဦးေနာ္''
"ဟုတ္ကဲ့...ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..ကုိမင္းေမာင္''
မၾကာမီ ကားတံခါးပိတ္သံၾကားရျပီး ကုိမင္းေမာင္ ျပန္ထြက္သြားတာ သူမသိလုိက္သည္။
"မမ..ေရ...မမ...''
ကုိၾကီးကား မူးမူးႏွင့္ေအာ္ေနသည္။ ေမသဲအိ ကုိၾကီးကုိၾကည့္ရင္း မ်က္ရည္ေတြ ၀ုိင္းလာသည္။ ရင္ထဲမွာ ဆုိ့နစ္လာသည္။
"ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ...ကုိၾကီးရယ္....''
ကုိၾကီးရင္ထဲက ေ၀ဒနာေတြကုိ သူမကုသေပးခ်င္ပါသည္.။ သုိ႔ေသာ္ မမမ်က္ႏွာကုိ သူမျမင္ေယာင္လာသည္။ ေမသဲအိေအာက္ထပ္ကုိ ျပန္ဆင္းလာျပီး ထမင္းစားခန္းထဲမွာ ျပင္ထားေသာ ထမင္း၀ုိင္းမွာ ထုိင္ရင္း မ်က္ရည္ေတြကုိ ပုိမုိထိန္းမရႏုုိင္ေအာင္ က်ဆင္းလာသည္။
တကယ္ေတာ့ သူမလည္း ယခုအခ်ိန္ထိ ထမင္းမစားေသး။ ကုိၾကီးကုိေစာင့္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။ သူမကုိယ္တုိင္ စိတ္ၾကိဳက္ ကုိၾကီးအၾကဳိက္ေတြခ်ည္း ခ်က္ျပဳတ္ထားသည္။ ကုိၾကီးအိမ္မွာ ထမင္းမစားတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာျပီ။ ေန့ေသာက္ ညေသာက္ႏွင့္.။ ၾကာလွ်င္ ကုိၾကီးလုံးလုံးပါးမွာကုိ သူမစုိးရိမ္ေနမိသည္။ သူမလည္း ထမင္းမစားႏုိင္ေသာ။ ထမင္းဟင္းမ်ားကုိ အုပ္ေဆာင္းမ်ားျဖင့္ ျပန္အုပ္ထားခဲ့ျပီး အိမ္ခန္းထဲသုိ႔ေျပး၀င္ကာ အိပ္ယာေပၚလဲခ်ရင္း အသံမထြက္ေအာင္ က်ိတ္ကာ ငိုေနမိပါေတာ့တယ္။
..............................................................
သက္ထြန္းႏွင့္ မင္းေမာင္ တုိးတုိး တုိးတုိးႏွင့္ ဘာေတြေျပာေနၾကမွန္း မသိ။ ေမာင္ေမာင္ သိပ္စိတ္မရွည္ေတာ့။
"ကဲ.. မင္းတုိ့ႏွစ္ေယာက္ ဒီေန႔ေျပာလုိ႔ ျပီးဦးမွာလား သြားၾကမယ္''
"ဟုတ္ကဲ့ဆရာ...ဟုတ္...''
သက္ထြန္းႏွင့္မင္းေမာင္ကား အလုပ္မ်ားျဖတ္ျပီး စာရြက္စာတမ္းမ်ားကုိ သိမ္းလုိက္သည္။ အေရွ႕မွ ဦးေဆာင္ထြက္သြားေသာ ဆရာျဖစ္သူ ေမာင္ေမာင္ကုိ ၾကည့္ျပီး သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ မ်က္စပစ္လုိက္သည္။ ျပီးေတာ့ သက္ထြန္းက မင္းေမာင္ကုိ။
"မင္းေမာင္ ငါမွာတာ မေမ့ေစနဲ႔ေနာ္... မင္းေသခ်ာလုပ္....''
"စိတ္ခ်ပါဟ မင္းကလဲ..''
သက္ထြန္းက သူ႔ေဘာင္းဘီအိပ္ေထာင္ထဲမွ မင္းေမာင္ေပးထားေသာ ရာဂၾကြ ေဆးျပားမ်ားကုိ အမႈန္႔ၾကိတ္ထားတာကုိ ေသခ်ာေအာင္ စမ္းလုိက္ေသးသည္။ ဒီေန႔ သူတုိ႔ဆရာ ေမာင္ေမာင့္ကုိ မူးေအာင္တုိက္ျပီး အရက္ထဲ အလစ္မွာ ထည့္ရမည္။ ဆရာေမာင့္ေမာင့္အိမ္မွာ ေနေသာ ဆရာ့ေမြးစားညီမေလး ေမသဲအိနွင့္ မျဖစ္ ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးရမည္။ ညေနကတည္းက အိမ္ေဖာ္မေလး ျမႏွင္းကုိ တစ္ဖက္လွည့္ႏွင့္ သူ႔အေမ ေနမေကာင္းလုိ႔ဆုိျပီး သက္ထြန္းက အိမ္ျပန္ျဖစ္ေအာင္ ပထုတ္လုိက္သည္။ ေမသဲအိနွင့္ ဆရာေမာင္ေမာင္ကေတာ့ လုံး၀မသိ။
"ဒီေန႔ေစာေစာျပန္ရေအာင္ကြာ... အိမ္မွာ ညီမေလးတစ္ေယာက္ထဲ...''
ေမာင္ေမာင္က ေျပာလုိက္ေတာ့ သက္ထြန္းက ေမာင္ေမာင္မသိေအာင္ မင္းေမာင္ကုိ မ်က္စပစ္လုိက္ျပီး..
"ဟုတ္...ဆရာ ဒီေန႔ေစာေစာေသာက္ ေစာေစာျပန္တာေပါ့.. အိမ္မွာက ဆရာ့ညီမေလးတစ္ေယာက္ထဲ ေၾကာက္ေနလိုက္မယ္.. ''
ဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာ ကားကုိရပ္လုိက္ျပီး ေသာက္၀ုိင္းစသည္ႏွင့္ ေမာင္ေမာင္ခြက္ထဲကုိ အရက္ေတြပုိျပီး ထည့္ထည့္ေပးၾကသည္။
ေမာင္ေမာင္ကား ေသာက္ရင္းေသာက္ရင္း ရီေ၀ေနသည္.။ ေနာက္ဖက္ကုိ အေပါ့သြားခ်ိန္တြင္ မင္းေမာင္က ေဆးမ်ားကုိ အရက္ခြက္ထဲ ထည့္လုိက္သည္။ ေမာင္ေမာင္ကား ျပန္လာသည္ႏွင့္ အရက္ခြက္ကုိ တရွိန္ထုိးေမာ့လုိက္သည္။
"ဟား..ဒီတစ္ခါအရက္က ပုိခါးေနသလုိဘဲကြာ''
"ဆရာစိတ္ထင္လုိ႔ေနမွာပါဗ်ာ... ခုနကခြက္ပါဘဲ''
"အဟဲ..ငါေတာ္ေတာ္မူးေနျပီထင္တယ္ကြာ... ဒီေန႔တစ္မ်ဳိးဘဲ''
ေမာင္ေမာင္ ေခါင္းေတြခ်ာခ်ာလည္ေနျပီ။
"အဲ့ဒါဆုိရင္လဲ ျပန္ၾကရေအာင္ေလ..ဆရာ''
"ေအးကြာ...ျပန္ရေအာင္...''
ေမာင္ေမာင္ကား ယုိင္ထုိးေနေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္
ထုိင္ခုံက ထျပီ.။
"ခဏခဏ ကၽြန္ေတာ္ပုိက္ဆံရွင္းလုိက္ဦးမယ္...''
"ေအး...ေအး...''
ေမာင္ေမာင္ကား ပုိက္ဆံအိတ္ကုိ လွမ္းေပးလုိက္သည္။
"ရပါတယ္..ဆရာ ကၽြန္ေတာ္ဘဲ ရွင္းလုိက္မယ္... မင္းေမာင္ေရ ဆရာ့ကုိ ကားဆီတြဲသြားေတာ့..''
သက္ထြန္းကား ေကာင္တာကုိသြားျပီး က်သင့္ေငြကုိ ကပ်ာကယာ ရွင္းလုိက္သည္။ တကယ္ေတာ့ သူေရာ မင္းေမာင္ေရာ မမူးပါ။ သိပ္မွ မေသာက္ထားတာကုိး....။
ေမာင္ေမာင္ကား အေရွ႕မွာ ကားေမာင္းေနေသာ မင္းေမာင္မသိေအာင္ မာေနေသာ သူ႕ဒုတ္ၾကီးကုိ မနည္းထိန္းေနရသည္။ ေဘာင္းဘီခံထားလုိ႕သာ ေတာ္ေတာ့သည္။ စိတ္ထင္လုိ႔ေနမွာပါေလလုိ႔ ေတြးမိသည္... မိန္းမတစ္ေယာက္ႏွင့္ အိပ္ခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္ေပၚေနသည္။
သက္ထြန္းႏွင့္ မင္းေမာင္ကား သူ႔ကုိ အိမ္ျပန္ပုိ႕ျပီးလ်ွင္ ကလပ္တစ္ခုမွာ သြားကဦးမည္ဟု ေျပာသည္။ သူကေတာ့ အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်င္ေဇာသာ မ်ားေနသည္။,မူးေနျပီ ျမန္ျမန္အိပ္မွ ျဖစ္သည္။
အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေမသဲအိက အိမ္ေရွ႕ ၀င္းတံခါး၀နားမွာ ထုိင္ေစာင့္ေနသည္။ သူတုိ႔ကား ျပန္လာတာျမင္ေတာ့ ၀င္းတံခါးကုိ ကပ်ာကယာ ဖြင့္ေပးသည္။
မင္းေမာင္ကား ဆရာေမာင္ေမာင္ကားကုိ အိမ္၀င္းထဲ သြင္းေပးျပီး ဂုိေထာင္ထဲ ထည့္ေပးျပီးေနာက္... ဆရာေမာင္ေမာင္ကုိ ဧည့္ခန္းထဲတြဲပုိ႕သည္။ ေမာင္ေမာင္ကား ဧည့္ခန္းထဲမွာ ဆုိဖာေပၚမွာ ပက္လက္လွန္ေနျပီ။ ေမသဲအိလက္ထဲသုိ႔ ကားေသာ့ကုိ ထည့္ျပီး....
"ေရာ့..ညီမေလးသဲအိ... ဆရာ့ကုိ ဂရုစုိက္ေပးလုိက္ပါဦး''
"ဟုတ္ကဲ့ ကုိမင္းေမာင္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင့္''
၀င္းတံခါးကုိ အျမန္ပိတ္ျပီး ေမသဲအိ အိမ္ထဲသုိ႔ ၀င္ခဲ့သည္။ ကုိသက္ထြန္းေမာင္းလာေသာကားျဖင့္ ကုိမင္းေမာင္ကေတာ့ ျပန္သြားျပီ။
ေမသဲအိ အိမ္၀င္တံခါးမၾကီးကုိ ခ်က္ထုိးေနသည္။
အရပ္က မမီသျဖင့္ ေျခဖ်ားေလးေထာက္ကာ မမီမကမ္းပင္။
ထုိသုိ႔ျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္ ေမာင္ေမာင္ကား ေမသဲအိကုိ အမွတ္မထင္ လွမ္းၾကည့္လုိက္မိသည္။ ေျခဖ်ားေထာက္က ခ်က္ထုိးေနေသာ ေမသဲအိ၏ ၀တ္ထားေသာ အက်ီက တုိသျဖင့္ အသား၀င္း၀င္းေလးေတြ ေပၚထြက္ေနသည္။
တင္ပါးေတြကလည္း ၀ုိင္းစက္ေနတာဘဲ။ သူ႕စိတ္ေတြ ပုိၾကြလာသည္။
"စိတ္ထိန္းစမ္းေမာင္ေမာင္... သူက မင္းညီမေလးပါ...မျဖစ္သင့္ဘူး...အို... သူနဲ႔ငါနဲ႔ ဘာမွေတာ္တာ မဟုတ္ဘူး... မဟုတ္ဘူးေလ... သူက မင္းမိတ္ေဆြရဲ႕သမီး.... မင္းကုိ ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ အပ္ထားတာ''
ေမာင္ေမာင္တစ္ေယာက္ အေတြးေတြနဲ႕ လြန္ဆြဲမိေနသည္။ မျဖစ္ဖူး အခန္းထဲကုိ ျမန္ျမန္၀င္ျပီး အိပ္မွလုိ႔ေတြးမိကာ ထုိင္ရာေနရာမွ အျမန္အေလာတၾကီး ထလုိက္သည္။ စိတ္လႈပ္ရွားေနတာရယ္ မူးေနတာရယ္ေၾကာင့္ ေျခလွမ္းမ်ားက ယုိင္ကာ ျပန္လဲက်သြားသည္။ ဒုန္း.... တံခါးခ်က္ထုိးျပီးေနာက္ လွည့္မည္အျပဳ ေနာက္မွ လဲက်သံေၾကာင့္ ေမသဲအိ ကပ်ာကယာ လွမ္းၾကည့္လုိက္သည္။
အုိ...ကုိၾကီး။ သူမစိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္စုိးရိမ္သြားသည္။ လဲက်ေနေသာ ကုိၾကီးကုိ သြားေရာက္တြဲထူလုိက္သည္။
"ဒုကၡပါဘဲ ကုိၾကီးရယ္..''
ေမသဲအိကား ကုိၾကီးေမာင္ေမာင္ရဲ႕ ကုိယ္ၾကီးကုိ မႏုိင္မနင္းတြဲလုိက္သည္။ သူမက ေမာင္ေမာင္ရဲ႕ ပုခုံးနည္းငယ္ ေက်ာ္ရုံေလးသာရွိသျဖင့္ ေမာင္ေမာင္ရဲ႕ ဂ်ဳိင္းေအာက္မွ ၀င္ထမ္းကာ တျဖည္းျဖည္းခ်ည္း တြဲေနရသည္။ အေပၚထပ္သုိ႔ ခက္ခက္ခဲခဲ တက္ေနရသည္။
ေမာင္ေမာင္လည္း မူးေနတာကတစ္ေၾကာင္း သူမသိလုိက္ေသာ သက္ထြန္းႏွင့္မင္းေမာင္တုိ႔
သူ႕အလစ္မွာ အရက္ခြက္ထဲထည့္လုိက္သည့္ ရာဂၾကြေဆးေတြကတစ္ေၾကာင္း ေမသဲအိရဲ႕ သနပ္ခါးရနံ႔ေလးနဲ႔ ကုိယ္သင္းရနံ႕ေလးက သူ႕စိတ္ကုိ ႏုိးထလာေစသည္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေမသဲအိဟာ မမသင္ဇာခ်ဳိလုိ႔ ထင္လာမိသည္။
အခန္းထဲသုိ႔ ေမသဲအိကတြဲျပီး သူ႕ကုိ ကုတင္ေပၚ တင္အေပးတြင္ ယုိင္လဲသြားျပီး ကုိၾကီးအေပၚသုိ႔ ထပ္ရက္သားၾကီး လဲက်သြားသည္။ ျပန္ထမည္ျပဳစဥ္ ထမရေတာ့ ကုိၾကီးရဲ႕လက္ေတြက သူမကုိ အတင္းဖက္ထားသည္။
"အုိ...ကုိၾကီး.....ေမသဲ..ေမသဲ..သြားေတာ့မယ္..''
"ဟင့္အင္း.... မသြားနဲ႔မမ.. မမမရွိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ထဲ အထီးက်န္ေနတာ သိရဲ႕လား''
ေမာင္ေမာင္က ေမသဲအိရဲ႕ပါးကုိ တရႈံ႕ရႈံ႕နမ္းေနျပီ။
ေမသဲအိ ကုိယ္ေလးကုိ တြန္႔ျပီး ရုန္းေသာ္လည္း ကုိယ္ၾကီးရဲ႕ လက္ေတြကသူမကုိဖက္ထားတာ
စိစိညက္ေက်မတတ္ပင္။
"အုိ..ကုိၾကီး...မလုပ္...မလုပ္..''
သူမရဲ႕အသံေလးကကုိၾကီးရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းေတ့ျပီး
နမ္းလုိက္မႈေၾကာင့္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ သူမေအာက္မွ ထမိန္ေလးကလည္း ကၽြတ္ထြက္သြားသည္။
"အုိ...အေမ့..''
ကုိၾကီးရဲ႕ဒုတ္ၾကီးက သူမေရႊၾကဳပ္ေလးကုိ ထုိးခြဲသြားျပီ။ ေမသဲအိ ကုိၾကီးရဲ႕ ရင္ဘတ္ၾကီးကုိ တြန္းထားမိသည္။ ကုိၾကီးကေတာ့ သူမကုိ အတင္းက်ဳံးေနေတာ့သည္။ ေမသဲအိလဲ ကုိၾကီးရဲ႕အလုိကုိ လုိက္မိသြားပါေတာ့တယ္။ ကုိၾကီးရဲ႕ေက်ာကုိ တင္းတင္းဖက္ျပီး.... ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကုိ ကုိၾကီးရဲ႕ခါးကုိ မခ်ိတ္တတ္ ခ်ိတ္တတ္နဲ႔ ခ်ိတ္ထားလုိက္ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ ကုိၾကီးရဲ႔ အခ်စ္ေရေတြက သူမေရႊၾကဳပ္ထဲကုိ
ပန္းထြက္ကုန္ျပီး သူမတစ္ကုိယ္လုံးလဲ တိမ္စုိင္ေတြထဲ လႊင့္ေမွ်ာေနသလုိ ခံစားလုိက္ရပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ သူမလဲ ေမာေမာပန္းပန္းနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေတာ့တယ္။
===============================
"အား..''
တစ္စစ္စစ္ကုိက္ေနေသာ ေခါင္းကုိႏွိပ္ရင္း ေမာင္ေမာင္ႏုိးထလာပါျပီ။ ရုတ္တရက္ မထႏုိင္ မလႈပ္ရွားႏုိင္ေသးဘဲ မွိန္းေနပါတယ္။ ညက ငါေတာ္ေတာ္မ်ားသြားတာပါလဲ။ မေန႕ညက မမေရာက္လာသည္။ မမက မေတြ႔ရတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာလုိ႔ထင္တယ္... ဗ်င္းလုိ႔ ေကာင္းလုိက္တာ။ မဟုတ္ေသးပါဘူး မမဆုံးသြားတာ ၾကာျပီဘဲ။ ဒါဆုိ... ညကအိမ္မက္လား.... ေဘးနားကုိ လက္က ယမ္းမိသြားစဥ္.... ဟုိက္... သူ႔ေခါင္းကုိ မုိးၾကိဳးအစင္းတစ္ရာ ပစ္ခ်လုိက္သလုုိ ခံစားလုိက္ရျပီး.. ဒိန္းခနဲျဖစ္သြားသည္။ သူ႕..အိပ္ယာေပၚမွာ ေမသဲအိ... အျပစ္ကင္းစင္စြာ အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္။ ဆံပင္ေတြက အနည္းငယ္ ဖရုိဖရဲနွင့္ ပါးျပင္မွ သနပ္ခါးေလးေတြက မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းေလးႏွင့္ ပ်က္ျပယ္ေနသည္။ သဲအိအရမ္းၾကိဳက္ေသာ ပန္ေလ့ရွိသည့္ စံပယ္ပန္းေလးေတြက အိပ္ယာခင္းေပၚမွ စိစိညက္ေၾကလုိ႔။
'ဒါဆုိ ဒါဆုိ...ညက...ညက ငါလုပ္မိတာ အိမ္မက္ မဟုတ္ပါလား... ငါ..ငါ...သဲအိေလးကုိ.... ညက... ညက... မူးမူးနဲ႕....ဘုရား..ဘုရား.. သဲအိ... သဲအိေလးရဲ႕ ဘ၀ကုိ ငါ..ငါ...'
ေမာင္ေမာင္အေတြးႏွင့္ပင္ ထိတ္လန္႔သြားသည္။ အျပစ္ကင္းစင္စြာ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ေမသဲအိေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာကုိ သူအခုမွ ေသခ်ာၾကည့္မိသည္။ အဆီေလးေတြ အနည္းငယ္ျပန္ေနေသာ ေမသဲအိေလးမ်က္ႏွာက
အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းေနသလုိပင္။ သူမရည္ရြယ္ပါဘဲ ေမသဲအိရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚတင္ေနတဲ့ ဆံပင္ေလးေတြကုိ ဖယ္လုိက္ပါတယ္။ ႏွာသီးလုံးလုံးေလး ႏွာတံစင္းစင္းေလးနဲ႔။ တစ္ခါမွ ေသေသခ်ာခ်ာမၾကည့္ဖူးခဲ့။ မ်က္ေတာင္ ေကာ့ေကာ့ေလးေတြ။ ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးက ႏႈတ္ခမ္းနီမဆုိးဘဲ နီရဲျပီး အနည္းငယ္ ပြင့္ဟေနသည္။ သူ႕ရင္ေတြပင္ တဒိတ္ဒိတ္ခုန္ေနသည္။
ဒီ...ဒီ..ကုတင္ေအာက္မွာ က်ေနေသာ ဖုန္းက အသံမည္လာသည္။ Silent လုပ္ထားေသာေၾကာင့္ တုန္ခါသံသာ မည္ေနသည္။ သူအိပ္ယာေပၚမွ ထျပီး ဖုန္းကုိအသာအယာ ေကာက္ကုိင္လုိက္သည္။ သက္ထြန္းဖုန္းပင္... သူေမသဲအိ မသိေအာင္ ေျခေဖာ့နင္းျပီး အခန္းအျပင္ဘက္ ထြက္ျပီး တံခါးကုိ အသာအယာေစ့လုိက္သည္။ ၀ရံတာသုိ႔ထြက္ျပီး ..... ဖုန္းကုိျပန္ေျဖလုိက္သည္။
"ေျပာ...ညီေလး.... အဟီး... ညက ကၽြန္ေတာ္တို႕လုပ္ေပးလုိက္တာ အဆင္ေျပတယ္ မဟုတ္လား..ဆရာ''
"ဘာ..ဘာ..ဘယ္လုိ.''
သူနားမရွင္္းေအာင္ ျဖစ္သြားသည္။
"အဟဲ....ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ အျပစ္မတင္ပါနဲ႔ဆရာ... မေန႔က ဆရာ့အရက္ခြက္ထဲ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မင္းေမာင္ ေဆးထည့္ေပးလုိက္တယ္...ဟီးဟီး''
'ဒီေကာင္ေတြေတာ့ကြာ..' သူ႔စိတ္ထဲမွ ေျပာမိသည္။
"ဆရာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ ဆဲခ်င္ေနမယ္ဆုိတာ သိပါတယ္.. ဆရာ..ေတာင္းပန္ပါတယ္.. ဆရာနဲ႔ ေမသဲအိ မျဖစ္ ျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စီစဥ္လုိက္တာပါ.. ေမသဲအိ အခန္းထဲကုိ ဆရာ၀င္ၾကည့္လုိက္ပါဆရာ... ဆရာ့အိမ္ေရွ႕က ေမသဲအိ အျမဲထုိင္တဲ့ စားပြဲကအံဆြဲထဲကုိ ဖြင့္ၾကည့္ပါဆရာ.. ေမသဲအိရဲ႕ ဒုိင္ယာရီစာအုပ္ေလး ရွိတယ္.. ကၽြန္ေတာ္လည္း အမွတ္မထင္ ဖတ္မိတာပါ.. သူက ဆရာ့ကုိ ခ်စ္ေနတာၾကာပါျပီ.. ဒါပါဘဲ.... တာ့တာ.. ဟုတ္ကဲ့ ဆရာၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္လုိက္ေနာ္''
မင္းေမာင္အသံ...ဟင္း..သူေတာင္းစား(၂)ေကာင္ သူ႕ကုိ ဒုကၡအၾကီးၾကီးေပးျပီ။ ဆဲရေအာင္လုိ႕ ဖုန္းေခၚေသာ္လည္း ဒီႏွစ္ေကာင္ ဖုန္းမကုိင္ေတာ့။
မျဖစ္ေသးပါဘူး ဆုိျပီး ဒီႏွစ္ေကာင္ေျပာသလုိ ဟုတ္ မဟုတ္ သိရေအာင္ ဧည့္ခန္းသုိ႔သြားျပီး ေမသဲအိ ထုိင္ေလ့ရွိသည့္ စားပြဲမွ အံဆြဲကုိျဖည္းျဖည္းခ်င္းဆြဲ ဖြင့္လုိက္သည္။ သူတစ္ခါမွ ဖြင့္မၾကည့္ဖူးခဲ့။ ပထမဆုံးေတြ႔ရတာက ေမသဲအိအျမဲဖတ္ေလ့ရွိတဲ့ စာအုပ္ေလးေတြ။ စာအုပ္ေလးေတြကုိ ဖယ္ျပီး ၾကည့္ေတာ့ စာအုပ္ေတြေအာက္ဆုံးမွာ ဒုိင္ယာရီစာအုပ္ အနက္ေရာင္ေလးကုိေတြ႔ရသည္။
ေမသဲအိက ဒုိင္ယာရီအျမဲေရးေလ့ရွိသည္ဆုိတာကုိ သူသိသည္။ ဒါေပမဲ့ သူတစ္ခါမွ ဒီစားပြဲကုိ ဖြင့္မၾကည့္သျဖင့္ ဒုိင္ယာရီစာအုပ္ ဒီထဲထည့္ထားမွန္း မသိ။ သူလည္းစာအုပ္ကုိ ျဖည္းညင္းစြာ လွန္လုိက္သည္။ စာအုပ္ထဲမွာ စစခ်င္းေတြ႔ရသည္ကာ သူ႔ဓါတ္ပုံ။
ဟင္...သူအံ့ၾသသြားသည္။
ဆက္ရန္
Comments
Post a Comment